ՄԱԿ-ի գործակալություն․ Մոզամբիկում բռնությունների հետևանքով տեղահանվել է 7 029 մարդ

Մոզամբիկի հյուսիսային Կաբու Դելգադու նահանգում 2026 թ․ սեպտեմբերի 21-ից հոկտեմբերի 27-ը նոր բռնությունների և ոչ պետական զինված խմբերի հարձակումների վախի պատճառով տեղահանվել է 7 029 մարդ, հայտնել է Միգրացիայի միջազգային կազմակերպությունը։ Նրանցից ոմանք ստիպված են եղել մեկից ավելի անգամ փախչել։

Մարդկանց նոր հոսքին նախորդել են տարիներ տևած բախումները։ Բացի այդ՝ 2026 թ․ հոկտեմբերի դրությամբ Կաբու Դելգադուի 84 վայրերում արդեն ապաստանել էր ավելի քան 205 000 տեղահանված մարդ․ նրանց կեսից ավելին երեխաներ էին։

Ընտանիքներն ապաստանում են ընդունող համայնքներում

Միգրացիայի միջազգային կազմակերպությունը սեպտեմբերի 21-ից հոկտեմբերի 13-ը գրանցել է 5 794 տեղահանվածի, իսկ հոկտեմբերի 14–27-ին՝ ևս 1 235-ի։ Նոր տեղահանված ընտանիքների մեծ մասն ապաստանել է ընդունող համայնքներում՝ ավելացնելով տնային տնտեսությունների և տեղական ծառայությունների ծանրաբեռնվածությունը։

Վերջին խմբում եղել է 584 երեխա և 386 կին, որոնք միասին կազմել են հոկտեմբերի 14–27-ին տեղահանվածների 78%-ը, ինչպես նաև՝ 87 հղի կին, 58 տարեց, հաշմանդամություն ունեցող 18 մարդ և առանց ուղեկցության մնացած կամ ընտանիքից բաժանված 4 երեխա։ Շատ տղամարդիկ, չնայած վտանգին, մնացել են տեղում՝ ապրուստը շարունակելու համար։

Ամենահրատապ կարիքը սնունդն է

Կարիքների գնահատմանը մասնակցած մարդկանց համար ամենահրատապը սնունդն էր, որին հաջորդում էին կացարանն ու բուժօգնությունը։ Յուրաքանչյուր կարիքը նշած մարդկանց մասնաբաժինը հետևյալն էր․

Միգրացիայի միջազգային կազմակերպությունը տրամադրում է արտակարգ կացարան, կենցաղային պարագաներ, ջուր, սանիտարական և հիգիենայի ծառայություններ, պաշտպանություն և հոգեսոցիալական աջակցություն։ Կազմակերպության խոսքով՝ կարիքներն աճում են, իսկ շարունակվող տեղահանումներն ու ֆինանսավորման նվազումը դժվարացնում են օգնության տրամադրումը։

Մոզամբիկում Միգրացիայի միջազգային կազմակերպության առաքելության ղեկավար Դանա Գրեյբեր Լադեկն ասել է, որ առանց ժամանակին աջակցության տեղահանված ընտանիքների և նրանց հյուրընկալողների կյանքը կարող է շատ ավելի դժվարանալ։ Կազմակերպության խոսքով՝ հստակ չէ, թե երբ ընտանիքները կկարողանան անվտանգ վերադառնալ տուն, և անհրաժեշտ է շարունակական աջակցություն՝ հիմնական ծառայությունները և ընդունող համայնքներն ապահովելու համար։