Աստղագետները սպիտակ թզուկի շուրջ բեկորների երկու օղակ են հայտնաբերել

Թիմը ենթադրում է, որ յուրաքանչյուր օղակի ներսում պահպանված մեկական քարքարոտ մարմին պահպանում է կառուցվածքի ամբողջականությունը և շրջապատող փոշու հետ փոխազդելիս գազ է արտազատում։ Հետազոտության գլխավոր հեղինակ Նիկոլա Պիետրո Ջենտիլե Ֆուզիլոն ասել է, որ մարմիններն անմիջականորեն չեն դիտվել․ դրանց հավանական գոյության մասին եզրակացնում են գազի ձևից ու կազմից։ Մոդելները ենթադրում են, որ ներքին մարմինն աստերոիդի չափ է, իսկ արտաքինը կարող է հասնել Պլուտոնի կամ Լուսնի չափի։

Լագոս-Վիլչեսը ենթադրել է, որ սկզբնական աստղն ընդարձակվելիս կարող էր կլանել ներքին մոլորակները, մինչդեռ ավելի հեռավոր մարմինները կարող էին պահպանվել։ Հետագայում ձգողական խոտորումները կարող էին պահպանված մարմիններից մի քանիսին ուղղել դեպի սպիտակ թզուկը, որի ձգողականությունը քայքայել է դրանք ու դրանց նյութը տարածել փոշու և գազի սկավառակի մեջ։

Հետազոտությունը ղեկավարել են Տրիեստի և Ուորիքի համալսարանների աստղագետները։ Ջենտիլե Ֆուզիլոն աշխատում է Տրիեստի համալսարանում և INAF-ի Տրիեստի աստղադիտարանում։ Լագոս-Վիլչեսն ասել է, որ համակարգը վկայում է մոլորակային ավելի բարդ մնացորդների մասին, քան նախկինում ենթադրվում էր, և հիմնավորում է այն հնարավորությունը, որ քարքարոտ մարմինները պահպանվում են աստղի՝ սպիտակ թզուկի վերածվելուց հետո։

Լագոս-Վիլչեսն ասել է, որ նման սկավառակը կարող է ներկայացնել Արեգակնային համակարգի հեռավոր ապագայի հնարավոր փուլերից մեկը․ հստակ համաձայնություն չկա, թե արդյոք ընդարձակվող Արեգակը կկլանի Երկիրը։ Ուորիքի համալսարանի պրոֆեսոր Բորիս Գենզիկեն ցանկանում է ավելի մանրամասն դիտարկումներ անել՝ պարզելու, թե որ մարմինները կարող էին ձևավորել J1328−1450-ի օղակները։

Ներառված է «Օրը գիտության մեջ» ամփոփագրում՝ 2026 թ․ նոյեմբերի 7 →

Թաիլանդի հարավում հայտնաբերված երկու ատամները պատկանել են Յակամիս սիրինդհորնեին՝ մոտ 34–35 միլիոն տարի առաջ ապրած կրծողի։ Հետազոտողների գնահատմամբ՝ այն կշռել է 21,4–47,3 կգ, թեև գնահատականն անորոշ է։

2026 թ․ նոյեմբերի 7

2 րոպե